SADECE YAZMAK İÇİN VARIM GALİBA...

Yazdığım zaman kendimi hafiflemiş hissediyorum, yıllardır ama yıllardır ne olursa olsun yazmak doğru yada yanlış bir çözüm yolu göstermiştir. Şu anda zor günler geçiriyorum ve yazmak iyi gelecek. Ama eskisi gibi kilitli günlük alıp yazıp yazıp sonrada atmak yada nerede dahi olduğunu unutmak yok, paylaşayım istedim. Hiç kimse okumasa da olur merak etmeyin. ben yayınladığını bileyim kafi.

Bazen diyorum şöyle çarpıcı bir roman yazayım. madem yazmayı bu kadar çok seviyorsun belki de yırtman için bir fırsat olur, ama nerde bugüne kadar yazdığım en uzun roman beş sayfa oda klasik türk filmi hikayesi, tabii proje aşamasında bakarsın tamamlarım ve şu harry potter!un yazarı gibi paralar paralar. Umut işte benim ekmeğim, sağolsun doyurmasada nefsimi köreltiyor. ben yine ciğercinin kedisi, başka başka hayatlara yalanıp duruyorum.

Hep bir arada kalmışlık var bende, eğitimi tam tamamlayamayışlık, kariyeri tam yapacakken bir yığın başa dert açıp yarım bırakılışlık, arkadaş seçimlerim bile öyle, müzik zevkim, film seçimler, eğlence anlayışım hep evrensel belli bir düzen yok yani sen neden zevk alıyorsan ben uyarım modu dolayısıyla herkesle arkadaşlık yapabilirim. Bu iyimi kötümü bilemiyorum ama tek bildiğim hala kendimi tam olarak bulamamış olmak. Okumadığım kişisel gelişim kitabı kalmadı demiyicem eminim ki var ama en az 5 tane kafadn bitirmişimdir. Hepsinin etkisi en fazla bir hafta sürdü. Okuyupda nirvanaya kavuşan varmı acep? Varsa alnından öpüyorum onu. Ben başaramadım.

Tek muvakkaf olduğum mevzu aşk. Oda yeter galiba, yani mutlu olmak için hatırı sayılır bır neden değil mi? Bundan sonra buralara yazarım artık aklıma ne gelirse. Giriş-gelişme-sonuç. Tıpkı hayat gibi doğum-büyüme-ölüm.